مقالات

گوشی اندروید به عنوان روتر | تبدیل گوشی به مودم وای‌فای

گوشی اندروید در مرکز تصویر با امواج وای‌فای و اتصال هم‌زمان لپ‌تاپ، تبلت و تلویزیون هوشمند به آن

اینترنت خانه که قطع می‌شود، یا در سفر وای‌فای مطمئنی پیدا نمی‌شود، دست همه به سمت گوشی می‌رود. بیشتر مردم کار را همان‌جا تمام‌شده می‌دانند: هات اسپات را روشن می‌کنند، لپ‌تاپ وصل می‌شود، تمام. در حالی که گوشی چیز بیشتری هم بلد است. می‌شود چند دستگاه را هم‌زمان رویش سوار کرد، می‌شود با کابل به یک روتر واقعی وصلش کرد و کل شبکه خانه را از سیم‌کارتش سیراب کرد. این متن همین مسیر را جلو می‌رود.

خلاصه ماجرا این است که گوشی اینترنت سیم‌کارت خودش را بین دستگاه‌های دیگر پخش می‌کند. اسم رسمی این کار تترینگ است، هرچند همه به آن هات اسپات می‌گویند. سه راه برای انجامش وجود دارد: وای‌فای، بلوتوث و کابل USB. بعضی گوشی‌ها یک قدم جلوتر هم می‌روند و اینترنتی را که خودشان از وای‌فای گرفته‌اند دوباره پخش می‌کنند. یعنی گوشی می‌شود تکرارکننده بی‌سیم.

گوشی اندروید چطور نقش روتر را بازی می‌کند

یک روتر جیبی تصور کنید که سیم‌کارت داخلش است. دستگاه‌های اطراف رمز می‌زنند و به شبکه‌اش وصل می‌شوند. کار همان کار است، فقط ظرفیت فرق دارد. روتر خانگی ده‌ها دستگاه را با پهنای باند بالا جابه‌جا می‌کند؛ گوشی برای چند دستگاه محدود ساخته شده.

برای یک لپ‌تاپ و یک تبلت، همین هم زیاد است. مشکل وقتی شروع می‌شود که سه چهار دستگاه هم‌زمان دانلود یا ویدیوی کیفیت بالا را شروع کنند. آن وقت است که پردازنده گوشی کم می‌آورد و پشتش گرم می‌شود.

تفاوت هات اسپات، اشتراک USB و بلوتوث

راحت‌ترین راه، هات اسپات بی‌سیم است. کابل نمی‌خواهد، تنظیمات خاصی هم ندارد. کلید را می‌زنید و دستگاه دیگر شبکه را پیدا می‌کند. اما این راحتی مجانی نیست: باتری تندتر خالی می‌شود و هر دیوار و هر دستگاه دیگری که روی همان فرکانس کار می‌کند، کیفیت را پایین می‌آورد.

کابل USB پایدارتر است. تأخیر کمتر، مزاحمت کمتر، و گوشی هم همان موقع شارژ می‌شود. عیبش این است که به کابل وابسته‌اید و روی مک با گوشی اندروید به‌سادگی کار نمی‌کند. بلوتوث هم هست، ولی سرعتش آن‌قدر پایین است که فقط برای اعلان و چت جواب می‌دهد، نه دانلود.

 

گوشی اندروید به عنوان روتر؛ از هات اسپات ساده تا مودم خانگی

 

 

راه‌اندازی هات اسپات روی اندروید در چند دقیقه

مسیر در بیشتر گوشی‌ها یکی است، ولی اسم منوها بین سامسونگ، شیائومی و پیکسل عوض می‌شود. از بالای صفحه پایین بکشید و آیکن هات اسپات را بزنید. اگر در نوار آیکن‌های سریع نبود، از قسمت ویرایش اضافه‌اش کنید. برای تنظیمات بیشتر، انگشت را روی همان آیکن نگه دارید.

در سامسونگ باید از تنظیمات به اتصالات و بعد هات اسپات و تترینگ بروید. در خیلی از مدل‌های دیگر، همین گزینه زیر «شبکه و اینترنت» است. کلید را که روشن کنید، نام شبکه در فهرست وای‌فای دستگاه دیگر ظاهر می‌شود. انتخابش کنید و رمز را بزنید.

یک چیز را کمتر کسی حساب می‌کند: سقف دستگاه‌های متصل. بیشتر گوشی‌های اندرویدی تا حدود ده دستگاه را قبول می‌کنند، ولی این عدد فقط روی کاغذ است. از دستگاه چهارم و پنجم به بعد، سرعت همه محسوس افت می‌کند. هر دستگاهی که کاری با شبکه ندارد را جدا کنید.

سیاست اپراتور را هم قبل از استفاده طولانی بخوانید. بعضی بسته‌ها اشتراک‌گذاری را کلاً ممنوع کرده‌اند، بعضی حجمش را جدا حساب می‌کنند. آخر ماه است که صورت‌حساب غیرمنتظره می‌آید و راه برگشتی نیست.

نام شبکه و رمز را جدی بگیرید

رمز پیش‌فرض گوشی‌ها طولانی و بدقلق است و دقیقاً به همین دلیل مردم عوضش می‌کنند و یک رمز ساده می‌گذارند. نتیجه‌اش این است که هر کسی در محدوده شبکه بتواند وصل شود، از حجم و سرعت شما استفاده می‌کند. رمزی بگذارید که حدسش سخت باشد و اسم شبکه را هم عوض کنید تا در محیط شلوغ گم نشود. حالت بدون رمز را فقط برای چند دقیقه و در جای خلوت روشن کنید.

باند ۲.۴ یا ۵ گیگاهرتز؛ کدام را انتخاب کنیم

خیلی از گوشی‌های امروزی اجازه می‌دهند باند را خودتان انتخاب کنید. باند ۵ سرعت بیشتری می‌دهد، ولی بردش کمتر است و دیوار و فلز زودتر شکستش می‌دهند. باند ۲.۴ دورتر می‌رود و با دستگاه‌های قدیمی بهتر کنار می‌آید، اما شلوغ‌تر است و کندتر. اگر لپ‌تاپ قدیمی دارید و شبکه گوشی را در فهرست نمی‌بینید، تقریباً مطمئن باشید گوشی روی ۵ تنظیم شده. برگردانیدش روی ۲.۴.

 

گوشی متصل با کابل USB به روتر مسافرتی و پخش اینترنت بین لپ‌تاپ و کامپیوتر رومیزی

 

 

اتصال گوشی به روتر واقعی با کابل USB

اینجا گوشی دیگر هات اسپات ساده نیست، منبع اینترنت یک روتر واقعی است. بعضی روترهای مسافرتی و شماری از روترهای خانگی می‌توانند اینترنت را از پورت USB بگیرند. گوشی با کابل به روتر وصل می‌شود، روتر اینترنت سیم‌کارت را بین همه دستگاه‌های شبکه پخش می‌کند. آنتن قوی‌تر، مدیریت بهتر، و گوشی فقط نقش منبع اینترنت را دارد.

کار سختی نیست. روتر را روشن کنید و با وای‌فای یا کابل شبکه به آن وصل شوید. صفحه مدیریت را در مرورگر باز کنید و در تنظیمات اولیه، منبع اینترنت را روی اشتراک USB بگذارید. بعد گوشی را با کابل داده به پورت USB روتر بزنید و در گوشی گزینه اشتراک‌گذاری اینترنت با USB را روشن کنید.

چند نکته که جلوی دردسر را می‌گیرد

کابل مهم است. کابل‌های ارزانی که فقط برای شارژ ساخته شده‌اند داده را رد نمی‌کنند و گزینه اشتراک USB خاکستری می‌ماند. بعد، گوشی متصل به روتر نباید هم‌زمان به وای‌فای همان روتر وصل باشد؛ این کار شبکه را قفل می‌کند. و آخر اینکه با همان گوشی نمی‌شود هم وارد صفحه مدیریت روتر شد و هم منبع اینترنت بود، چون پورت USB کاملاً در اختیار انتقال داده شبکه است.

اگر روتر اینترنت را نشناخت، اول ببینید گوشی خودش اینترنت دارد. بعد کابل را دربیاورید و دوباره بزنید، اشتراک USB را یک بار خاموش و روشن کنید، و اگر نشد گوشی را ری‌استارت کنید. تجربه نشان می‌دهد تقریباً همیشه یکی از همین‌ها کار را درست می‌کند.

گوشی قدیمی؛ روتر مسافرتی که در کشو افتاده است

گوشی بلااستفاده‌ای که در کشو مانده، یک روتر سفر آماده است. سیم‌کارت دوم را داخلش بگذارید و پخش اینترنت را به آن بسپارید. گوشی اصلی برای عکس و مسیریابی و تماس آزاد می‌ماند و گوشی دوم را با پاوربانک سیر می‌کنید.

در سفر ارزان‌تر هم تمام می‌شود. یک بسته روی گوشی دوم می‌گیرید و همه دستگاه‌ها از همان استفاده می‌کنند. فقط حواستان باشد بسته آن گوشی اجازه اشتراک‌گذاری بدهد، وگرنه همین گوشی بی‌فایده می‌شود.

یک حساب سرانگشتی هم بکنید. اجاره روزانه روتر مسافرتی در سفرهای خارجی گاهی از قیمت یک بسته داده بیشتر می‌شود. با گوشی دوم این هزینه حذف می‌شود و فقط یک کابل و پاوربانک لازم دارید.

 

گوشی قدیمی متصل به پاوربانک روی داشبورد خودرو با آیکن‌های باتری، دما و مصرف حجم

 

 

فقط یادتان باشد گوشی قدیمی باتری سالمی ندارد. اگر قرار است یک روز کامل روشن بماند، پاوربانک همراه ببرید، وگرنه وسط راه بی‌خبر خاموش می‌شود و همه قطع می‌شوند.

مصرف باتری، گرما و مدیریت حجم

هر سه روش باتری می‌خورند، هات اسپات از همه بیشتر. گوشی در این حالت مدام آنتن می‌فرستد، داده جابه‌جا می‌کند و گرم می‌شود. در استفاده طولانی به شارژ وصلش کنید و زیر بالش یا داخل کیف بسته نگذارید. گرمای زیاد هم شبکه را ضعیف می‌کند هم به باتری فشار می‌آورد.

اگر گوشی گزینه خاموش کردن خودکار هات اسپات در نبود دستگاه متصل را دارد، روشنش کنید. بستن اپلیکیشن‌های سنگین در پس‌زمینه هم کمک می‌کند، چون هر پردازشی که اضافه باشد گرمای بیشتری تولید می‌کند.

حجم را هم از اول کنترل کنید. یک هشدار مصرف روی درصد مشخص بگذارید و روی دستگاه‌های متصل، دانلود خودکار به‌روزرسانی‌ها را خاموش کنید. یک شب وصل ماندن می‌تواند بخش بزرگی از بسته ماهانه را بی‌صدا بخورد.

خطاهای رایج و کاری که واقعاً جواب می‌دهد

دستگاه شبکه را می‌بیند ولی اینترنت ندارد؟ اول بسته و اعتبار سیم‌کارت را چک کنید و ببینید داده همراه روی گوشی روشن است. بعضی‌ها هات اسپات را روشن می‌کنند و داده موبایل خاموش است. اگر مشکل ماند، هر دو دستگاه را ری‌استارت کنید و شبکه را یک بار از فهرست حذف و دوباره اضافه کنید.

هات اسپات اصلاً روشن نمی‌شود؟ احتمالاً اپراتور محدودیت گذاشته. بعضی بسته‌ها اشتراک‌گذاری را مجاز نمی‌دانند یا برایش هزینه جدا می‌گیرند و باید با پشتیبانی تماس بگیرید. سرعت پایین هم معمولاً تقصیر آنتن محل است. چند متر جابه‌جا شدن یا نزدیک‌تر شدن به پنجره گاهی تفاوت را کاملاً عوض می‌کند.

کجا گوشی کافی نیست

گوشی جای روتر واقعی را نمی‌گیرد و بهتر است از اول این را بدانید. روتر آنتن قوی‌تر، پردازش اختصاصی و خنک‌کاری بهتری دارد. اگر قرار است هفته‌ها سفر کنید، تماس کاری و ویدیوکنفرانس داشته باشید یا چند دستگاه هم‌زمان استریم کنند، روتر مسافرتی خیلی پایدارتر است. چیزهایی مثل پورت شبکه، شبکه مهمان و پشتیبانی داخلی از VPN هم در گوشی کامل نیست.

ولی برای سفر کوتاه، خانه دوم، یا روزی که اینترنت اصلی قطع شده، گوشی انتخاب درستی است. سریع راه می‌افتد، هزینه اضافه ندارد و کار را انجام می‌دهد. می‌شود یک گوشی ارزان را فقط برای همین کار کنار گذاشت؛ همیشه روشن و آماده، بدون اینکه به گوشی اصلی دست بزنید.

پدارول به عنوان مرجع تخصصی لوازم گیمینگ، لوازم جانبی شبکه و اتصال را هم با نگاه کاربردی انتخاب می‌کند. یک کابل داده باکیفیت، یک پاوربانک مناسب یا یک روتر مسافرتی کوچک، گاهی بیشتر از یک راه‌حل پیچیده کار راه می‌اندازد. قبل از خرید، نیاز واقعی خودتان را روشن کنید تا هزینه دقیقاً به همان چیزی برود که در عمل لازم دارید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *